Wanneer jouw lichaam het niet doet...

zaterdag, november 07, 2015

Vandaag ga ik met mijn billen bloot, een zeer persoonlijk verhaal. Iets waar te vaak over gezwegen wordt. Ik vind dat mensen zich er van bewust moeten zijn dat het niet bij iedereen even makkelijk is. Ik heb het afgelopen jaar al vaak een opmerking gehad van mensen in mijn omgeving "wanneer komen de kinderen." Hoopvolle blikken en stiekeme verlangens werden er geuit. Daarom deel ik vandaag mijn verhaal.

Die troep...

Uit groene overweging wou ik stoppen met al die troep! Al die hormonen die in de pil zat zorgde voor vele bijwerkingen. Althans dat dacht ik... Sinds een fout bij de dokter en een keer niet leverbare prikpillen... Begon het bij mij allemaal niet meer te werken, de tussen bloedingen kwamen en langzaam besefte ik dat het geen zin meer had.

Ik stopte met de pil en gaf me zelf hierdoor ruim de tijd om te ontpillen. Bij de prikpil staat immers dat het twee jaar kan duren voor alles er uit is. Ik wou graag zonder stemmingswisselingen door het leven en een kinderwens hadden we helemaal niet.

Vreemde situatie

Na een paar maanden was er nog niks gebeurd, mijn lichaam was eigenwijs en zo besloot ik naar de huisarts te gaan, hij rade me aan mijn lichaam even opgang te helpen met de gewone pil. Een vreemd idee maar zo'n dokter weet wat hij doet, zo accepteerde ik zijn idee en volgde ik zijn raad op.

Dit deden wij drie keer en toen begon mijn lichaam heel vreemd te doen, na vele spotbloedingen werd ik om de tien dagen maandelijks. Eerst dachten wij dat het tijdelijk was meer dit bleef lang aanhouden. Zo werden wij voor onderzoek doorgestuurd naar het ziekenhuis.

Met de benen wijd.

Als eerst wordt je bij de dokter getest op geslachtsziektes en op baarmoederhalskanker. Nu leek bij punt één niet zo spannend maar zo gouw het woordje kanker verscheen raakte ik in de stress. De uitslag liet even op zich wachten en na een tijdje bleek dit niets te zijn gelukkig! Maar dan? Dan ga je pas de echte molen in.

Ik als klein preuts meisje moest naar het ziekenhuis, zo stom als ik was ging ik nog eens alleen heen ook. De dokter voerde direct  een inwendige echo uit en liet bloedprikken. Als heel klein meisje verliet ik zijn kamer, in shock wat ik zojuist had meegemaakt.

De bittere uitslag

Na een tijd kreeg ik de uitslag, ik zou PCOS  (PolyCysteus Ovarium Syndroom) hebben. Dit houd in dat mijn lichaam meer eitjes afstaat om te laten groeien, waardoor het lichaam niet meer kan kiezen welk eitje moet springen. Hierdoor ontstaat er geen eiersprong en ook geen bloedingen. Het bleek dat ik om de tien dagen een tussen bloeding had en dat mijn lichaam dus eigenlijk nooit op een normale manier zou werken.

Mijn lichaam zal dus nooit uit zichzelf kinderen kunnen krijgen, er zouden vele medicatie, onderzoeken en bezoekjes aan de dokter vooraf gaan. Er zouden vele hormonen geslikt moeten worden en daar staat niemand op te wachten.

Accepteren

De conclusie was dus ook dat een leven zonder pil niet realistisch zou zijn, mijn goede voornemens om geen troep meer in mijn lichaam te hebben was vervlogen. Ook zou een kinderwens opeens veel meer lading gaan krijgen voor de toekomst. Want het was niet even gezellig tussen de lakens kruipen, het zal veel meer worden dan dat.

Daarom is het best zwaar wanneer je de vragen hierover krijgt, vooral omdat ik dit pas een half jaar weet. Daarom zou ik het ook delen, om mensen bewust te laten dat niet alles zo vanzelf sprekend is.

Ik heb de geluk dat ik het ruim op tijd weet, door een samenloop van omstandigheden. Ik kan nu gaan nadenken over de toekomst en of ik ooit dat traject wel in wil gaan. Maar naast mij zijn er genoeg vrouwen die nooit geholpen kunnen worden.

Denk daar eens over na, voor dat je een opmerking plaatst.

You Might Also Like

0 reacties