Ziekenhuizen en Naalden

maandag, mei 30, 2016

Het was al weer lang geleden dat ik het blogje "Wanneer jouw lichaam het niet doet" schreef. Het was een zeer persoonlijke blog wat ik hier eigenlijk nog niet had gedaan. Het bracht opeens een inkijkje in mijn leven die niet alleen maar zonnig was. Een blogje om mensen toch anders te doen laten kijken en te laten nadenken.
Tijdens dat ik dat blogje schreef op 7 november 2015 was mijn leven al erg omgeslagen. Ik bracht maandelijks bezoekjes aan het ziekenhuis, slikte medicatie en ondervond vele verschillende bijwerkingen.
Waar ik of eigenlijk wij mee bezig zijn? Wat ik hier tot nu toe voor moest doen en waarom? Ik beschrijf het vandaag in deze blogpost, simpel weg omdat het een groot deel van mijn leven uitmaakt en het een zwaar traject is.

Pillen 

Ik beschreef in mijn eerdere blogje al dat mijn lichaam niet doet wat hij zou moeten doen, een signaal afgeven om zoals elke vrouw haar maandelijkse feestje te krijgen. Door dat ik gestopt was met anticonceptie om van alle rotzooi af te zijn, kwamen wij opeens voor een hele lastige beslissing te staan. Ga je terug aan anticonceptie of ga je proberen een hummeltje te krijgen. Anticonceptie zou betekenen dat de start nog een paar jaar uitgesteld zou worden. Daarna zouden we starten wat natuurlijk ook nog wel een aantal jaar in beslag zou kunnen nemen. Een lastig besluit omdat ik op dit moment net weer begon te werken in een nieuw bedrijf. Na twee maanden begon ik met de eerste medicijnen, een pilletje slikken en elke ochtend om de zelfde tijd temperaturen. Daarbij elke maand naar het ziekenhuis voor de temperatuurcurve te bekijken en daarna bloed te prikken of een inw- echo. We voerden dit een aantal keer uit toen er een bijwerking voorbijkwam. Deze zorgde ervoor dat dit niet meer zou werken. Het was vreemd, want opeens deed mijn lichaam wat deze hoorde te doen. Met alle vrouwelijke ongemakken, alleen dan net even heftiger.

Zustertje spelen 

Ik onderging het traject stap voor stap, keek niet vooruit en zag wel wat er ging komen. We spraken er eigenlijk weinig over tot ik bij fase b terecht kwam. Opeens kwam het verhaal van jezelf in je buik injecteren, (het zelfde idee als insuline spuiten) voorbij. Dit bleek een veel intensiever traject te worden dan enkel maar een pilletje slikken.

Opeens stond ik elke avond met een injectie naald klaar om in mijn buik te spuiten, moest er drie keer in de week bloed geprikt worden. Werden er nog meer inw- echos uitgevoerd door veel verschillende mensen. Owja en opeens moest je 'het' doen op een bepaald moment... Nadat je een andere injectie had toegediend. Al die injecties? Ja, injectie 1 is het gewone hormoon die een klein eitje laat groeien. Injectie 2 is een hormoon die het eitje daadwerkelijk laat springen.



Werk... 

Nu werkte ik net een half jaar in een bedrijf toen ik opeens mijn ziekenhuisbezoekjes niet meer kon controleren. Zodoende moest ik open kaart gaan spelen. Zo zenuwachtig ben ik nog nooit geweest! Ook omdat ik in een farmaceutisch bedrijf werk waar wij monsters moeten nemen van producten.. Je raad het al, die schadelijk zijn voor...

Maar mijn leidinggevende pakte het goed op, opeens kreeg ik de opdracht om de beruchte producten niet meer te bemonsteren. Zo werd dit opeens bekend op mijn afdeling, wel met het verzoek om het verder binnenskamers te houden!

Hoe gaat het? 

De vraag hoe het traject gaat, hoe de situatie is wil ik niet horen! Ik ben er open in dat wij bezig zijn, dat bij ons op deze manier alleen een hummeltje kan komen. Maar het traject doe ik samen met vriendlief. Niet met de rest van de wereld, vrienden of familie. Wij moeten de keuzes maken hoever ga je, hoe vaak probeer je het. Bij deze keuzes hoeven wij geen advies van anderen. Dus alsjeblieft, vraag hoe het met mij of vriendlief gaat. Maar niet over het traject.

Nu? 

Tijdens onze vakantie in Griekenland besloot ik samen met vriendlief om dit blogje te schrijven. Voor verwerking en omdat het langzaam toch de familie rond zal gaan. Nu vandaag zit ik rustig aan de keukentafel, heb ik even twee werken geen medicatie gehad. Even geen ziekenhuis bezoekjes, bloedprikken en andere narigheid. Heb ik me heerlijk weer kunnen herpakken qua voeding, beweging en groen leven. Kon ik even weer echt leven en gaan we dit zeker proberen vast te houden. Proberen dat het niet enkel maar om het traject draait, al is dat natuurlijk lastig als je elke dag er mee geconfronteerd word.

Life is like a camera. 
Focus on what's important. 
Capture the good times. 
Develop from the negatives 
and if things don't word out. 
Take another shot.

You Might Also Like

0 reacties