Hoe ontdekte wij het?

by - vrijdag, november 25, 2016

Tijdens ons traject kreeg ik vaak te horen van vrienden en familie 'denk er niet te veel aan.' Natuurlijk is dit heel lastig, in het begin als je elke ochtend met een temperatuurmeter stond. Later in de avond met een een spuit vol hormonen. Nee dan zomaar er even niet aandenken is niet makkelijk! Zeker een goed bedoeld advies maar in zo'n traject een onhaalbaar advies. 

Toch mocht het geluk komen, vandaag vertel ik hoe wij het ontdekte. Het was namelijk een hele ongewone situatie...


Een 14 dagen voor het moment waren wij verplicht netjes braaf te zijn, ik kreeg een foto van binnen en dan mocht ik zeker niet zwanger zijn. Alle zenuwen en aandacht waren op dit onderzoek gericht. Een zeer pijnlijk onderzoek wel te verstaan, ondertussen moet de hormonen toevoer gewoon doorgaan en braaf stond ik elke avond met een naald in mijn handen.

Op de woensdag mochten ik het onderzoek ondergaan, op de vrijdag waren mijn waardes voor de hormonen hoog genoeg en op de zaterdag moest ik al de volgende stap uitvoeren... Deze stap was deze keer dus scheepsrecht.

Toen werd manlief zijn Opa ziek, heel ziek. We bezochten hem thuis en later in het ziekenhuis. Hoe ontdekte wij het? In een hele hectische, emotionele tijd.

Maandag middag / avond namen wij afscheid van Opa, ze brachten hem in een rustige diepe slaap om zo de natuur zijn werk te laten doen. Die dag zette de ongesteldheid niet door, tussen het afscheid nemen door knaagde dit continu in mijn achterhoofd. Boos waarom mijn lichaam niet gewoon even deed wat die moest doen op zo'n moment.

Dinsdag was er nog altijd niks gebeurt en dacht ik, ik doe eens gek... Pak een test en testen het. Met de gedachte dat er toch echt niks uit zou komen... Ik had de zondag immers bloed verloren... Maar toen was de test toch echt positief, de dag na een zwaar afscheid ontdekte wij dat er een klein rupsje in mijn buik zat.

Woensdag op mijn verjaardag werd ik gebeld door Manlief zijn ouders, zijn opa was de nacht van dinsdag op woensdag overleden. Zo zaten wij met de hele familie samen bij Oma. Ik met een dubbel gevoel, ik was jarig... zwanger... en de grappigste Opa ter wereld was overleden.

Zo kwam er een tijd aan van stiekem naar het ziekenhuis. Afscheid nemen en vooral met een heel dubbel gevoel rond lopen. Mij bracht het heel veel steun, het idee tijdens het afscheid dat de dood en het leven zo nauw verweven waren. Natuurlijk vinden wij het jammer dat wij het niet net voor dat Opa ging het hem konden vertellen, maar ergens zal hij het wel weten.

Maar zo zie je maar, precies wanneer je het niet verwacht. Het onmogelijk achten... Lukte het, dus ergens diep van binnen moet je de rust vinden. Moeder natuur weet immers wanneer de tijd rijp is.

Nu ik nog, want oh wat is het allemaal eng!

You May Also Like

3 reacties

  1. Een heel dubbel gevoel lijkt mij dit. Maar wat fijn dat het gelukt is! Bij ons had ik het die maand ook zeer zeker niet verwacht. Buikpijn gehad en de fertiliteitskliniek stond voor 4 dagen later gepland en toch mocht het zo zijn. Grappig dat als je het niet verwacht, het toch lukt. Al weet ik niet of dit er iets mee te maken heeft, maar je hoort het wel heel vaak dat het lukt in tijden dat je het niet verwacht en eigenlijk met iets anders in je hoofd bezig bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een heftige maar mooie tijd!! Leven en de dood ligt echt heel dicht bij elkaar. Dit heb ik meerdere malen gezien en ervaren. Geniet van het mooie nieuws en veel geluk samen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. raar hoe dingen soms tesamen vallen en gebeuren.
    Veel geluk tesamen en geniet van elk moment

    BeantwoordenVerwijderen