Opeens al die belangstelling.

by - woensdag, november 30, 2016

Rustig loop ik de trap op, opeens komt een collega op mij af en begint tegen me te praten. Of eigenlijk vooral vragen te stellen. 'hoeveel weken ben je nu' en 'hoe voel je je nu' Zijn de veel voorkomende vragen op het moment. 

Collega's die je normaal niet spreekt beginnen nu uit hun zelf tegen je te praten. Je krijgt hele verhalen van hoe het was toen zij... Of je krijgt opeens berichtjes van familie die je normaal eens in de zoveel maanden spreekt. Wordt gebeld en krijgt kaartjes in de brievenbus. Dat laatste vind ik wel echt heel erg leuk, de kaartjes!!!


Maar ik hou er niet zo van als alle aandacht op mijzelf gevestigd is, één op één contact ben ik goed in. Maar als opeens de tafel stil valt en iedereen kijkt naar je... Ja dan kleuren mijn wangen rood. Opeens kwam de eerste collega op mij af, de ogen waren op mijn buik gericht en voor ik het wist ging zijn hand er ook al heen. "Oh je krijgt al echt een buikje." en automatisch stap ik meteen naar achter, mensen moeten niet opeens aan mij gaan zitten... Brr daar krijg ik de bibbers van.

Hoe ga je om met al die belangstelling opeens, ik laat het maar een beetje over mij heen komen. Maar de grens is wel duidelijk, "don't touch my belly!!!" Zoizo het buikje vind ik wel leuk maar ook lastig. Poef opeens ben je een lopende magneet voor alle vrouwen en zelfs mannen... Zelfs mijn broer stuitert nog altijd rond, stuurt berichtjes. Terwijl ik hem normaal amper sprak, omdat hij ver weg zit aan de andere kant van de wereld. Zo'n tien uur vliegen...

Het is vreemd, al die belangstelling.
Ik moet er nog wel heel erg aan wennen...

You May Also Like

1 reacties

  1. Heel begrijpelijk, had ik in het begin ook. Op een gegeven moment wen je er wat meer aan. Maar dat mensen aan je gaan zitten, nee dat had ik ook niet leuk gevonden. Gelukkig bleven mensen altijd op afstand bij mij :)

    BeantwoordenVerwijderen