Nog altijd...

zaterdag, februari 11, 2017

Er dwarrelt langzaam sneeuw naar beneden, heel dun en zacht. Ik sta met kleine kleertjes in mijn handen, wit, grijs en wat groen tinten. De kleertjes zijn zo klein en ze maken de toekomst echt. Het is het enige wat te zien is van de toekomstige kleine meid hier in huis, zo vaak lig ik in bed en kan ik het niet geloven dat ons leven er straks zo anders uit zal zien. 

Rustig haal ik alle labeltjes er af, tot nu toe had ik er alles aan laten zitten. Waarom? Ik heb eerlijk gezegd geen idee, de schaar doet zijn werk en alle rompertjes worden opgevouwen. Dan verdwijnen alle kleertjes weer in de kast en daarmee verdwijnt het enige tastbare in huis van de toekomst. 


Rustig wacht ik nog tot april, dan mag het ledikant de slaapkamer in beslag nemen. Dan kan de verschoontafel worden opgehangen en dan kan er ook een bak komen voor onder het ledikant. Langzaam zal er dan meer en meer tastbaar worden in huis van de toekomstige verandering, nu zijn het de kleertjes en een klein lijstje. Een klein gezichtje die nog een mysterie is tot het moment dat ze in onze armen ligt.


Soms heb ik heerlijk zin om te knuffelen, om haar in mijn handen te hebben. Maar ook soms geniet ik echt van ons leven nu, van de rust en ruimte. Van het schone huis, nergens rekening mee moeten houden en gewoon per minuut kunnen bekijken wat wij willen doen.  Hoe dichter bij het komt hoe spannender het word, maar ook hoe leuker en hoe enthousiaster ik word. Het blijft een wonder, een wonder waar veel voor heeft moeten gebeuren afgelopen twee jaar.

See you soon is de tekst op het lijstje, een tekst die mijn nekharen een beetje overeind zet. Zo zoet sappig, totaal niet hoe wij denken. Terwijl de kleine meid druk bezig is, Felix het eindelijk eens gevoeld heeft en de buik steeds groter en groter wordt! Moet ik soms mezelf nog steeds even knijpen om te beseffen dat het echt gelukt is na al die hormonen, controles en spuiten.  

Het is nu nog geduldig wachten en langzaam zal het besef steeds meer binnen druppelen. Hoef ik mezelf minder vaak te knijpen dat het allemaal echt waar is en zal ik steeds meer gaan waggelen als een gans.

You Might Also Like

0 reacties