Vierentwintig weken zwanger

by - woensdag, februari 22, 2017


Terwijl het buiten stormt ben ik hier alweer vierentwintig weken zwanger...

Vele zullen roepen dat het snel gaat, dat de buik mooi groeit en dat ik moet genieten. Maar mijn week loopt niet helemaal naar wens, ik ben ziek waardoor ik bij de dokter zat. Hoest de dag door en vooral de avond waardoor vriendlief mij iets minder aardig vind in de ochtend.

Maar terwijl ik om drie uur in de ochtend mezelf verplaatste naar de bank om vriendlief nog een beetje te kunnen laten slapen, was het vandaag ook weer de dag van een controle. Terwijl de harde wind heerlijk tekeer ging om het huis pakte ik de auto.

Het werd een lange controle omdat ik werd geholpen door een dokter in opleiding samen met één van de vele gynaecologen in het ziekenhuis. Opeens heb ik een afspraak vrijdag voor de beruchte suikertest. Kreeg ik ook bloedprik formulieren mee om bloed te prikken bij zevenentwintig weken omdat ik O negatief ben. Soms is mijn lichaam wel één grote grap, een afwijkende baarmoeder, een andere bloedgroep en nog eens een afwijkende hormonen aanmaak om zwanger te geraken...

Maar vierentwintig weken zwanger, over vier weken mag ik weer naar het ziekenhuis. Krijgen wij een groei echo en dan als het goed is pas weer vier weken later. Het is gek om de kleine madam op beeld te zien, want haar getrappel is goed te voelen. De buik groeit en groeit en opeens zit het een beetje in de weg. Opeens heb je grote borsten, krijg je meer een onderkin... Dikkere bovenbenen en noem alles maar op. Ik voel me soms een waggelende gans, alles begint toch wat langzamer te gaan.

Zo kreeg ik de slappe lach in het ziekenhuis omdat ik moeite had met omhoog te komen van het bed. Wankelde ik op één been om mijn broek aan te doen, normaal kleed ik me volledig staand aan... Kreeg ik de rits van mijn schoenen niet in één keer dicht en eenmaal buiten had ik zo'n rood gezicht dat het allemaal één grote grap leek.

Zwanger zijn is eigenlijk ook gewoon super grappig. Hoe groter je word hoe meer je gaat waggelen, hoe dichter bij het einde hoe meer je het zat begint te raken. Hoe meer je de kleine gaat voelen hoe harder je naar de wc moet rennen. Het is natuurlijk nog steeds niet super slim bedacht door moeder natuur. 

Maar op naar vijfentwintig weken, ik ga er van uit dat ik dan weer beter ben. Dans ik weer rond in de volkstuin en geniet ik weer langzaam van wat meer wandelingen!

Lets go...

You May Also Like

2 reacties

  1. Gelukkig kan je er soms ook nog om lachen ;) Heel belangrijk. Ik was zelf ook O negatief, maar gelukkig hoefde ik hiervoor geen spuiten na wat bloedonderzoeken, gelukkig pfoe. 24 weken alweer.. je gaat hard..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De tijd gaat inderdaad gelukkig hard, stiekem vind ik dat nog steeds niet erg.

      Verwijderen