Zwanger en ziekenhuizen

by - maandag, februari 06, 2017

Terwijl ik rustig een kopje thee drink, denk ik over de zwangerschap na. Het is geen gewone zwangerschap, het is een zwangerschap waarvoor ik veel moeite moest doen. Dit zorgde er voor dat ik de eerste twintig weken geen echte blijdschap of band voelde met het meisje in mijn buik. Toen ik hoorde in het ziekenhuis dat het een meisje werd kwamen de eerste moedergevoel boven druppelen. Toen de schopjes steviger werden begon het emmertje moedergevoel steeds meer gevuld te raken.


De vele bezoekjes in het ziekenhuis zorgde de eerste tijd niet voor ontspanning, ik stel mezelf soms voor hoe het zou zijn als je een vast iemand zou hebben. Als je elke keer naar een meer huiselijke setting zou gaan voor de echo en een meer persoonlijke begeleiding zou hebben. Mijn éérst en waarschijnlijk laatste zwangerschap loopt anders. Ik word meer gecontroleerd omdat ik last heb van "Bicornuate uterus" ofwel een hartvormige baarmoeder. Dit zorgt er wel voor dat ik de kleine meid meer mag zien maar dit zorgt er ook voor dat bij elk bezoek een inwendige echo plaatsvind om de baarmoedermond op te meten. Want door de afwijking kan het meisje te laag komen te liggen en dat zou betekenen dat ik plat moet. 

Maar om eerlijk te zijn ben ik hier vrij relaxt in, ik zie wel hoe het loopt. Ik hoop dat ik lekker een weekend weg kan met vriendin en haar familie. Dat ik zonder gedoe de trouwerij kan bijwonen van mijn zus. Heerlijk zo lang mogelijk om de volkstuin kan werken en nog lekker kan blijven wandelen. Oké ik zal even eerlijk zijn, dat wandelen... Dat lukt de laatste tijd niet heel goed omdat ik heel veel last heb van bandenpijn. 

Het ziekenhuis is echt super vriendelijk en behulpzaam, maar elke keer een andere gynaecoloog. Elke keer een ander waarbij je even uit de kleren moet. Dat is dus niet prettig, maar ook dit heeft voordeel want straks als het zover is ken ik elke gynaecoloog en sta ik niet opeens voor iemand die ik niet kan.

Het ziekenhuis was niet mijn eerste keuze, om de vier weken naar het ziekenhuis voor controle. Elke keer door de gangen waarbij ik me wonderbaarlijk genoeg langzaam een beetje thuis begin te voelen. Het is even wat anders, eerst begeleiding om zwanger te worden en nu begeleiding voor de zwangerschap. 

Gek genoeg heb ik nooit nagedacht hoe het zou zijn om zwanger te zijn, hoe het zou zijn om een dikke buik te hebben. Dat stukje hoort er bij om een kleine meid in je armen te krijgen. Misschien ben ik wat afstandelijker en rustiger door het voortraject. Misschien lees ik me daarom eigenlijk nog te weinig in. 

Nee ik ga niet naar zwangerschap zwemmen, kwam er laatst achter dat al dat water om mijn buik helemaal niet prettig is. Ik ga niet naar puf cursus en lees sinds kort dan een magazine over zwangerschap en moeders. Ik ben heel nieuwschierig hoe ik er over twee maanden uitzie, het is dan April. Heb een leuk weekend achter de rug, twee beurzen en er staat dan een trouwerij voor de deur. 

Nee zwangerschap is niet altijd zo gewoon, maar het laat je wel nog meer leren om te luisteren naar je gevoel, lichaam en geest.

You May Also Like

0 reacties