Hoe vol kan je rugzak zijn?

donderdag, maart 09, 2017

Het is mistig als ik begin met schrijven, de zon komt niet door de dikke mist en bewolking heen. De zaden staan allemaal voor de ramen en wensen een beetje licht. De afgelopen jaar of jaren is eigenlijk een klein beetje een rollercoaster geweest. Maar ik leerde de laatste zesentwintig weken pas echt om aan mezelf te denken. Om een stapje terug te doen en meer naar onze toekomstige familie te kijken. Naar Pip, de kleine meid in mijn buik en manlief.


Terwijl ik een slechte nacht achter de rug had van veel spanning op de buik, heb ik de laatste maanden geleerd dat stress een op een neer komt op je zwangere buik. Ik weet nog dat mijn moeder al weer enkele jaren geleden thuis kwam met slecht nieuws, ze had een kleine Goofy in haar hoofd. Althans zo noemen wij vandaag de dag de goedaardige hersentumor waarmee ze gelukkig honderd kan worden. Maar ik zal zeker niet ontkennen dat elk jaar bij de controle het altijd even spannend is, of kleine Goofy nog wel klein is gebleven. Maar deze Goofy is klein gebleven al zorgt hij natuurlijk wel voor de nodige vervelende bijwerkingen.

Wanneer je denkt dat dat wel voldoende is voor een gezin bleek dat bij ons thuis niet zo te zijn. Toen ik heel klein was had mijn vader ooit al eens een herseninfarct gehad waardoor vandaag de dag zijn korte termijn geheugen weg is. Wat hebben wij dit als kinderen toch gebruikt, want hij vergat altijd alles... Maar helaas kregen wij vandaag de dag ook te horen dat hij ook ziek was, gelukkig zijn wij er super vroeg bij maar ook de term kanker speelt bij hem een rol... Om eerlijk te zijn heb ik alle vertrouwen er in dat het goed komt, enkel is de timing natuurlijk minder fijn. Wanneer ons kleine monster geboren mag worden wordt mijn vader waarschijnlijk behandeld.

Je zult nu misschien wel denken, hoe kan dit allemaal in een familie. Maar mijn verhaal is nog niet klaar, helaas is de term kanker niet enkel voor mijn vader weg gelegd maar ook voor mijn broer. Ook daar was het een soort wat super goed te behandelen is, wat een enerverend jaar heeft veroorzaakt en nog niet helemaal het einde in zicht is. Ook daar heb ik alle vertrouwen in dat het goed komt, maar hoe een mens dit allemaal kan dragen?   

Je leert dat je echt even een stapje terug moet doen, ook omdat wijzelf natuurlijk ook een pittig jaar achter de rug hebben om zwanger te geraken. Mijn lieve zus die ook een tijdje thuis heeft gezetten omdat het allemaal te veel werd en ik heb eigenlijk het afgelopen jaar a twee jaren gewoon door gewerkt. 

Ik luisterde en leerde om steeds kleinere stapjes terug te doen. Vandaag de dag probeer ik me vooral te concentreren op het positieve, op de kleine meid in mijn buik. Op de trouwdag van mijn zus die steeds dichter bij gaat komen en juist op de kleine positieve berichten binnen de familie.

Ik geniet extra van Pip die zo heerlijk veel aandacht wil sinds het meisje in mijn buik groeit, van het schrijven hier op de blog. Van foto's maken en van wat mijn lichaam allemaal aan kan. Ik probeer te genieten van de groeiende buik die mij nog steeds iets te hard gaat, van mijn haren die weer heerlijk dik aanvoelen. Van de lente die er aan gaat komen. 

Natuurlijk vloek ik ook wel eens, maar ik heb ook heel veel geleerd. Steeds even voor de spiegel te gaan staan en iets positiefs te zeggen ontspant de geest en mijn lichaam. Wij zullen zien wat het jaar gaat brengen, in ieder geval een kleine meid en een nieuwe familie. Mijn rugzakje is vrij vol, maar door de jaren heen ben ik sterk geworden en heb ik geleerd hoe mijn rugzakje te legen. Plus schrijven verlicht te geest, nu gaan wij hier in huis weer genieten van de mist. Rustig aan en morgen, morgen gaan wij voor vier dagjes het huis uit en gezellig met vrienden even een paar dagen weg.

Storms make trees 
take deeper roots

You Might Also Like

2 reacties

  1. Dat is allemaal niet niks! Sterkte. Jullie hebben in elk geval een prachtig vooruitzicht, geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Herkenbaar verhaal, ik heb enorm leren relativeren door de ziekte en overlijden van mijn vader (kanker, gestorven 9 maanden na diagnose, dit jaar zal dit 10 jaar zijn), de ziekte van mijn moeder en dan natuurlijk mijn eigen overwinning tegen kanker. Je bekijkt de wereld anders en ik kan mij echt niet meer druk maken in (wat ik )futuliteiten vind.

    BeantwoordenVerwijderen