36 Weken zwanger

maandag, mei 15, 2017

Het waren wel weer twee lange weken, maar vandaag tik ik dan eindelijk de zesendertig weken aan. Afgelopen woensdag brachten wij een bezoekje aan het ziekenhuis, toen ik mezelf in de kleren hees viel het mij op dat de zwangerschapsbroek wel een beetje strak gaat zitten. Daarnaast had ik gek genoeg helemaal geen zin om naar het ziekenhuis te gaan. Ik zag het nut er echt even niet van in, ja ik heb een lijst klachten die mijn neus uit komt... Maar er wordt toch niet echt meer iets gemeten.


Terwijl mijn lichaam de zwangerschap wel een klein beetje zat is, mijn hormonen nu echt het top punt heeft bereikt. Je kent ze wel die leuke schommelingen van vrolijk zijn naar opeens intens mopperig. Ja die man hier heeft wel wat te verduren.  

Onze kleine indiaan is al twee weken geleden goed ingedaald en hierdoor voel ik haar iets minder. Althans, als ze haar hoofd een beetje beweegt zijn de steken van onderen zeer onaangenaam... Ben ik wonderwel niet zo veel meer aangekomen en is mijn buik niet echt meer gegroeid. Maar onze indiaan wel, ze is rustig nog wat hoger gaan zitten en ook voel ik haar meer in mijn zij. 

Sinds een paar weken is de misselijkheid ook opgekomen en kan ik nog maar kleine beetjes eten, super onhandig natuurlijk. Moest ik het suiker, toetjes en snoep laten staan van de verloskundige, nu moet ik er helemaal niet meer aandenken. Wat wel weer een voordeel is voor mijn buik, want al dat groeien zorgde helaas wel voor de nodige striae. In het begin dacht ik dat ik dit helemaal niet erg zou vinden, maar ik moet toegeven dat ik het hier wel een beetje moeilijk mee heb. Het is gewoon super lelijk, dus nu maar duimen dat het een beetje oké er uit ziet over een paar maanden. 

Maar onze kleine indiaan gaat goed, ze groeit mooi. Zit nog steeds waar ze hoort te zitten en ondanks de zeer vermoeiende vraag van meneer "moet ik al het ziekenhuis bellen?" is er nog niks geks veranderd. Ja ik heb last van de onderrug, liezen, lekkende tieten en stemmingswisselingen. Maar buiten dat gaat het goed, ze schopt eigenlijk niet tegen mijn ribben of ergens anders pijnlijks. Enkel haar hoofdje zorgt voor zeer onplezierige steken... 

Nog een weekje verder en dan is de grens bereikt, dan mag ze officieel komen. Maar ergens denk ik dat die kleine indiaan wel eens langer kan blijven zitten dan dat het ziekenhuis had verwacht! Nog even rustig aan doen, rustig een beetje breien of in de zon zitten. 

Op naar de zevenendertig weken!!!

Bron foto: Prenatal

You Might Also Like

11 reacties

  1. Wat fijn dat ze er nog steeds zit! Nu hopen dat ze het nog 2 weekjes volhoudt (vanaf 37 weken heet het weliswaar niet meer prematuur, maar schijnt toch nog behoorlijk verschil te zijn met 38. En P had echt sprongetjes op de dag dat 38 weken zwanger zou zijn geweest en de dag dat ik 40 weken zwanger zou zijn geweest.)

    Mag ze gewoon komen wanneer ze wil, of is er al een einddatum afgesproken?
    Dat ze ondertussen in je maag zit, is herkenbaar. Maar ik had met 36 weken al een tijdje drinkvoeding en het advies om wel toetjes te eten als dat zou lukken. (Maar ik kreeg sowieso de opmerking van de diëtist dat ik te gezond had, als je grote hoeveelheden eet is dat prima, maar als je na 3 happen vol zit krijg je dan niets meer binnen.)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een echte eind datum is niet afgesproken, ook omdat ze eerder dachten dat ze vroeg zou komen. Ze mag komen als ze er zelf klaar voor is, maar als ik aangeef dat ik het helemaal gehad heb bij 40 weken heb ik zo'n vermoede dat ze me wel een handje helpen...

      Eerst maar weer met week 37 een ziekenhuisbezoekje brengen. En gezond eten, dat deden wij in huis ook al en ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel heel goed vind dat het ziekenhuis hier zo op hamert. Bij mij is dit wel iets meer omdat mijn buik nog al groot is... Maar nog even en dan mag alles weer krimpen.

      Verwijderen
    2. Omdat ik de hele tijd misselijk was, hebben zij me mij gewoon verteld dat ik gezond eten moest loslaten, maar gewoon moest weten waar ik zin in had, ongeacht wat dat was.
      Tot het moment dat ik zin kreeg in sla, want in de oliebollenfase viel ik nauwelijks af, maar in de sla-fase ging het weer hard. Dat was geen probleem voor P, maar men ging zich toen wel afvragen hoe ik moest gaan bevallen.

      Wij hadden de einddatum op 38 weken gezet, want na 34 weken (P was toen ook ingedaald) werd het wel heel erg ingewikkeld omdat ik zelf geen transfers meer kon maken en mijn partner dus mee moest meenemen naar de wc, naar de bank en bed. Maar met 36 weken kwam P eruit (en dat was later dan de verwachting, dus hartstikke winst).

      Verwijderen
  2. Ohh meid, de laatste loodjes! Vervelend allemaal die kwaaltjes. Maar als je je kleintje straks vast hebt was het het allemaal waard. Hang in there! x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De kwaaltjes horen er bij, we weten waar we het voor doen toch ;)

      Verwijderen
  3. Wat mega spannend, heel veel succes met de laatste loodjes! X

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik merk dat iedere ochtend dat er geen nieuwe blog komt, me afvraag of het al zo ver is voor jullie...

    Ik hoop nog even niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Op Ma. Wo. Vr. Zo verschijnen er altijd blogjes, en nu heb ik er zelfs een paar ingepland. Dus ik denk dat de blogjes geen goed beeld gaat zijn of onze kleine indiaan geboren gaat worden ;)

      Verwijderen
    2. Ha goed. Zo voorkom je een hoop speculatie (of niet).

      Verwijderen
    3. Ach, lekker laten speculeren dan. Als het zover is en wij even in de bubbel kunnen blijven zitten zonder de hele wereld te moeten inlichten, heerlijk. Dan is het juist leuker om de geboortekaartjes rond te sturen.

      Verwijderen