Hij zegt: Planeet op pootjes

woensdag, mei 17, 2017

Zwanger zijn doe je eigenlijk alleen, jij draagt het kind. Voelt het de hele tijd schoppen en voelt je soms een echte walrus... Maar als het goed is ben je niet helemaal alleen, vandaag deel ik wat puntjes die vriendlief heeft gezegd of doet. Sommige super grappig en andere een beetje irritant.


"Moet ik het ziekenhuis bellen?"...
Deze vraag krijg ik bijna om de dag, wanneer ik even me ogen dichtknijp omdat onze kleine indiaan met haar hoofdje beweegt en hierdoor steken veroorzaakt bij mijn liezen, heupen... Ow vergeet dan niet de uber bezorgde blik die stiekem wel een beetje heel grappig is. Oké na honderd keer die vraag te hebben gehad raak je hem ook wel zat.

Die ene blik.
Wanneer kleine indiaan super druk is en je bijna zou denken dat ze uit mijn navel wil klimmen... Op zo'n moment pak ik dan meneer zijn hand en leg ik die op mijn buik. Die blik die hij dan trekt is echt om in de slappe lach te geraken en er nooit meer uit te komen. 

Planeet op pootjes.
Ja zo ben ik echt genoemd, toen ik vroeg hoe ik er uitzag... Ondanks ik echt heel veel moeite heb met het aankomen, met opeens die dikke benen, armen, buik en vergeet het gezicht niet... Het maakt me behoorlijk chagrijnig en dan zo'n opmerking, het maakt mijn dag echt even helemaal goed. 

De vraag  "wat heb je vandaag gedaan?"
Oké deze is wel irritant, aangezien ik niks kan en mag doen... Ik zit tussen vier muren in huis en enige wat ik doe is blogjes lezen, schrijven, handwerken, lezen, beetje tv kijken en bedenken wat we gaan eten... 

In koor "oe" roepen.
Deze hoort een beetje bij 'die ene blik', wanneer wij op de bank zitten kan Pinda mij soms behoorlijk pijn doen, terwijl ik geluid maak van de pijn roept vriendlief gezellig mee van schrik. Want ja opeens zo'n por die je niet verwacht kun je goed van schrikken. 

Vragen hoe het moet en werkt? 
Ik krijg regelmatig vragen over de grote kleine indiaan is. Vragen hoe het met borstvoeding zit, hoe krijgt ze de voedingsstoffen of andere vragen hoe de zwangerschap werkt. Of hoe het straks moet als onze kleine indiaan er is... Maar ik ben zo'n tut die zich niet inleest, oké soms een klein beetje... Maar ik heb de antwoorden niet, dat terwijl vriendlief denkt dat ik alles weet en een lopende encyclopedie ben of ervaringsdeskundige... 

Geboorte kaartje.
Niks is fijner dan de vrijheid van het uitzoeken van ons geboorte kaartje. Toen ik aan het zoeken was kreeg ik wel kritiek, het was te standaard... Maar wat is er fijner dat als je drie kaartjes hebt en je er niet uit komt ze gewoon voor meneer neerleggen en zeggen dat hij moet kiezen. Soms is de nuchtere blik toch zo fijn!

Praten tegen de kleine Indiaan.
Wanneer ik lang uit op de bank lig en opeens een gezicht bij mijn buik heb... Meneer babbelt even tegen de kleine indiaan, hierdoor schiet ik in de lach en krijg ik nog de opdracht om te stoppen met lachen omdat ik te veel beweeg... Dat praten tegen de baby in de buik heb ik echt nooit begrepen... Sorry ik vind dat zo raar, moet daar nu eenmaal heel hard om lachen...

Kleertjes.
Oké hier ben ik echt zo blij mee, sinds ik thuis zit regel ik alles in huis wat er moet komen. Kleertjes, luiers, ledikant en andere spullen die wij toch nieuw kochten. Meneer vind het allemaal goed en nu ik niet van zuurstok roze hou en wandelende waterraketje ben ik volledig vrij gelaten. Echt heerlijk om gewoon alles zelf te kunnen bepalen.

Je gaat vandaag niet bevallen hoor, het is druk.
Dit is nu wel even het toppunt, terwijl ik een afscheidskus krijg omdat meneer naar zijn werk gaat zegt hij nog even die zin. Terwijl ik bijna 35 weken was kon ik niets anders dan grinniken. Ik hoopte ook dat het nog even niet gebeurde, onze kleine indiaan moet nog even blijven zitten...

Dit waren de puntjes die direct bij mij opkwamen, wat deed jouw man toen je zwanger was? Of wat deed hij juist niet? De planeet op pootjes wordt hier in huis nu regelmatig gebruikt, vind hem toch leuker dan waggelende gans. Want tja van normaal lopen is weinig meer over. 

You Might Also Like

6 reacties

  1. Lieverd.. die van mij zat tijdens de zwangerschap én bevalling in het buitenland. Geniet! Ook van de minder leuke momentjes.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik geniet er zeker van, hij verbaast me vaak genoeg hoe hij er zo mee bezig is. Zijn genoeg mannen die dat niet zijn.

      Verwijderen
  2. Grappig hoor. Martijn was het tegenovergestelde van bezorgd. Die zij bij zeer regelmatige weeen nog "Ik bel over een uur wel dan is het 6 uur, is iets schappelijker". Dus ik er gillend achteraan: "Je belt nu!" ;-) Gelukkig snapte hij het bij de tweede wel. En dat praten tegen de buik is heel goed. Die kleine kan jullie namelijk horen en zo leert ze de stem van hem ook kennen. Aangezien er verder weinig contact mogelijk is, is dat praten heel nuttig. Probeer te genieten van de laatste loodjes! (Ja ik weet het, kan heeeel lastig zijn)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. hier worden ook gesprekken met de buik gevoerd. zo grappig

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mijn partner was ongeveer de hele zwangerschap thuis, net als ik. Maar goed ook, want gemiddeld moest ik 3x per week naar het ziekenhuis.

    Hij legde natuurlijk zijn hand op mijn buik en praatte er ook wel tegen. En vanaf de 15e week merkte ik duidelijk dat ze op zijn hand reageerde en vanaf de 19e reageerde ze ook op zijn stem (en op voetbal op tv).
    P was toen al een echt vaderskindje, als ik 's nachts ging plassen kroop ik daarna expres niet tegen hem aan, want dan ging ze proberen om tegen hem aan te kruipen en dat ging gepaard met veel beweging en dus kon ik dan niet slapen. Maar op mijn handen reageerde ze oas vanaf de 29e week. Ik heb nooit tegen haar gepraat, op de een of andere manier duurde het ook vrij lang voordat ik me echt realiseerde dat ze, hoewel ze in me zat, mijn gedachten niet meekreeg (maar goed ook, ik kreeg een heftige prenatale depressie en heb haar toen weken dood gewenst).

    Verder deden we alles samen, dus een rare vragen aan mij, we hadden hetzelfde kennisniveau, spulletjes samen uitgezocht, geboortekaartje ook (maar pas na de geboorte).

    Hij was wel veel bezorgder dan ik, op de een of andere manier had ik altijd het gevoel dat P erg stevig was, maar met alle harde buiken en bloedingen was ik de enige die vertrouwen had in een goede afloop, ook het ziekenhuis twijfelde. En ook was hij heel bang voor complicaties tijdens de bevalling en dat had ik ook niet zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. hihi die titel al, erg leuk en handig geschreven! fijne week nog verder

    BeantwoordenVerwijderen